خدای من، منو با عذابت ادب نکن.من فاطمه(س) رو دارم. فکر کنم هنوز امیدی بهم باشه.خودت گفتی بیا، منم اومدم.

به امید آمده ام روی نگاهم با توست...

یعنی می شه مولای من؟

کجا احسانی می تونم  پیدا کنم در حالی که غیر از درگاه تو خیر و احسانی پیدا نمی شه. مولای من، آقای من ماه رمضانه، ماه مهمانی تو. اصلا باورم نمی شد توی این ماه راهم بدی. و توفیق روزه داری رو بهم عنایت کنی. ممنونتم. من باید الان بر اثر اعمالم و عقوبت و جزای به حق تو زی خروار ها خاک بودم.و غذاب تورو می چشیدم.امیر المونین(ع) این جوری به ما توی مناجات شعبانیه یاد داده: ویل لمن لا یغفر لها...یعنی وای بر کسی که تو اونو نبخشی(چدیگه چه برسه توی این ماه پر برکت)که پیام اکرم(ص) فرمود: توی این ماه خداوند هر شب به اندازه هزار برابر شب های قبل اون ماه و در شبهای قدر و عید فطر به اندازه کل اون تعدادی که بخشیده رو می بخشه.من می دونم تو منو می بخشی.آخه تو غفار الذنوبی!!!  اگه تو نبخشی پس کی ببخشه؟ ولی من ترسم از این نیست ترسم از اینه که مثل سالهای قبل تا از این ماه بیرون رفتم باز آلوده بشم.. خودت کمک کن!!! الهی و ربی من لی غیرک، ترسم از روزیه که باید بیام توی صحرای محشر جلوی خانم فاطمه زهرا(س) ، امان ز روز رسوائی، منو ببخش یا ارحم الراحمین.....

الهی العفو....

من از تو به سمت خودت فرار کردم. پناهگاه من توئی.

یقین دارم که از افعال زشت من غذبناکی   ...........   چه خواهی کرد ای دریای رحمت با کف خاکی