باسمه تعالي

انسان از آن جهت كه موجودي اجتماعي مي باشد، لا جرم بايد در اجتماع حضور يابد،در ميان آنها زندگي كند و در رشد ، تعالي و رفع موانع و مشكلات آنها،همياري و تعاون داشته باشد. 

 يكي از مسائل مهم در تعاملات اجتماعي ، درك چگونگي ايجاد فضاي سالم جهت رشد و استمرار دوستيها،مي باشد.

حال قبل از پرداختن به اين موضوع ، تاثيرات دوستي درزندگي انسان را برسي مي كنيم:

دوستي و انتخاب دوست از مهمترين مسائل اجتماعي مي باشد و ضرورت اهميت آن به دو دليل مي باشد:

 اول -  قابليت تاثير پذيري انسان از جو و محيطي كه در آن قرار دارد بويژه تاثير پذيري او نسبت به برخوردها . 

 دوم -  نامرئي و تدريجي بودن تاثير دوستيها برانسان.

 يعني يكي از ويژگيهاي مهم انسان اين است كه به صورت ناخود آگاه ازاطرافيان خود تاثير مي پذيرد و ممكن است يك شخص بطور كامل زندگيش بخاطر دوستي با يك شخص، دگرگون و متحول شود و طريقت خير ياشر را بپيمايد. البته اين تاثير پذيري و انفعال تدريجي و آهسته آهسته و بصورت نامرئي و ناپيدا مي باشد . 

 لذا بايد در انتخاب دوست بسيار دقت كرد چون انسان محتاج به ارتباط وتعامل با ديگران است ولي بايد متوجه باشد كه با هر كس                طرح دوستي نريزد زيرا ممكن است كه آن شخص موجبات بدبختي وبيچارگي آن شخص را فراهم سازد .

حال به اصل مساله مي پردازيم كه: چگونه فضاي طبيعي رشد و شكوفايي دوستي را فراهم كنيم و فضاي صميميت هميشه در ارتباطات و برخوردهاي ما حاكم باشد ؟

 در پاسخ بايد گفت كه :

 اول - اعتماد متقابل ميان دوستان فضاي طبيعي شكفتن غنچه زيباي دوستي را فراهم مي سازد و اين اعتماد متقابل از اطمينان و  حسن ظن به دوست بوجود مي آيد اما بدگماني منشاء ايجاد فضاي ناسالم و اختلاف و جدائي و جنگ اعصاب مي باشد.

براي رفع سوء ظن و عدم اعتماد بايد كار دوستان مومن خود را به بهترين وجه توجيه كنيم مگر اينكه دليل قابل توجهي بيابيم و اگر دچار سوءظن شديم آن را دنبال نكنيم. و در رفتارمان تغييري بوجود نياوريم.

يك نكته مهم هم كه بايد مورد توجه قرار بگيرد اين است كه ما خود را نبايد در معرض تهمت قرار بدهيم چون سبب سوء ظن ديگران به خود خواهيم شد.

 دوم - يكي ديگر از زمينه هاي رشد و ثمر دهي دوستي، تواضع مي باشد يعني خضوع برخاسته از احساس احترام و ادب نسبت به ديگران.

راه كسب تواضع اين است كه انسان خود را بر رفتار و اخلاق متواضعان ملزم كند يعني خود را برتر از ديگري نبيند و لازمه ي آن، التزام به كردارها و گفتارهائي است كه موجب بزرگداشت و اكرام ديگران، مي باشد.

يكي از مهمترين مسائل در ارتباط با ديگران و ايجاد حب و بغض ها، برخوردها و تعاملات اجتماعي مي باشد.

مابايد اين را فراموش نكنيم كه با موجودي كه از اراده، عاطفه، ميل و احساس برخوردار است، مواجه هستيم و اين را هم بايد بدانيم كه سليقه ها و ذوق ها مختلف مي باشد . و هيچ وقت نمي توان انساني بدون هيچ نقص، جز اولياء الهي پيدا كنيم .لذا نبايد انتظار داشته باشيم كه همه انسانها با ما خوب برخورد كنند. بلكه بايد با گذشت و تحمل و ايثار به استمرار صميميت، كمك كنيم.

چند نكته هم جهت يكرنگي و همدلي بايد در نظر بگيريم:

1-     با روي گشاده با دوستان خود ديدار كنيم.

2-     نامهائي كه او دوست دارد بر زبان جاري كنيم.

3-     از شوخيهاي افراطي و آزار دهنده دوري كنيم.

4-     هرچه را براي خود مي خواهيم براي ديگران بخواهيم يعني خيرخواه ديگران باشيم.

5-     از مجادله و بحثهائي كه لجاجت را بر مي انگيزاند، اجتناب كنيم.

6-     با ديگران آنچنان رفتار كنيم كه خود انتظار داريم كه ديگران با ما رفتار كنند.

7-     با ديگران با مهرباني برخورد كنيم چرا كه مهرباني سبب موفقيت ميباشد.

و بدانيم كه :

رمز موفقيت در برخوردها، توانائي درك ديدگاههاي طرف مقابل و نگاه به اشياء از زاويه ديد ديگران است و بدانيم كه با هر انساني كه برخورد مي كنيم براي خودش احترام زيادي قائل است.پس ديد ما نسبت به ديگران بايد توام با احترام باشد.